رنگ آنودایز از طریق لایه اکسیدی تشکیل شده بر روی سطح فلز با استفاده از فرآیند اکسیداسیون الکترولیتی به دست می آید. این رنگ نه تنها ارزش تزئینی دارد، بلکه مقاومت فلز در برابر خوردگی و مقاومت در برابر سایش را نیز بهبود می بخشد. رنگ آندایزینگ را می توان با تنظیم پارامترهایی مانند ترکیب الکترولیت، ولتاژ، چگالی جریان و زمان اکسیداسیون کنترل کرد. رنگ‌های رایج شامل سیاه، نقره‌ای، طلایی، آبی و سبز هستند که رنگ‌های خاص آن بسته به ضخامت و ساختار لایه اکسیدی است.
اصل تشکیل رنگ آندایزینگ عمدتاً به دلیل تداخل و جذب نور توسط فیلم اکسید است. ضخامت های مختلف فیلم اکسید باعث انعکاس یا جذب طول موج های مختلف نور می شود و در نتیجه رنگ های متفاوتی را ارائه می دهد. برای مثال، لایه‌های اکسید نازک‌تر معمولاً به رنگ نقره‌ای یا زرد کم‌رنگ به نظر می‌رسند، در حالی که لایه‌های اکسید ضخیم‌تر ممکن است آبی تیره یا سیاه به نظر برسند.
در کاربردهای عملی، انتخاب رنگ آندایز کننده نیاز به در نظر گرفتن هدف محصول، شرایط محیطی و ترجیحات زیبایی شناختی مشتری دارد. به عنوان مثال، محصولات الکترونیکی اغلب مشکی یا نقره ای را برای انتقال حس تکنولوژی انتخاب می کنند، در حالی که مواد تزئینی معماری ممکن است طلا یا برنز را برای افزایش جذابیت بصری انتخاب کنند.
علاوه بر این، رنگ آندایزینگ را می توان از طریق فرآیندهای رنگرزی بعدی بیشتر غنی کرد. فرآیند رنگرزی اجازه می دهد تا رنگ ها بر روی لایه اکسیدی جذب شوند و در نتیجه رنگ های پر جنب و جوش تر و متنوع تر ایجاد شود. با این حال، مهم است که توجه داشته باشید که فیلم اکسید رنگ شده برای ثابت شدن رنگ و جلوگیری از محو شدن باید مهر و موم شود.
به طور خلاصه، رنگی که از طریق آنودایز به دست می آید با کنترل دقیق پارامترهای فرآیند و درمان های بعدی به دست می آید و چشم انداز کاربرد گسترده و تقاضای بازار دارد.
